Bij het ochtend gloren wonen we niet meer samen zoals het zou horen


Bij het avondlicht doe jij in het verpleeghuis je ogen dicht.



Met deze missie ben ik een dag in een verpleeghuis geweest en ben een dag met Anton opgetrokken.

Anton is een 84 jarige man die vroeger boer is geweest en daar nog heel enthousiast over kan vertellen en zeker als het over paarden gaat, helemaal gaat glunderen.

Onze gesprekjes gingen in het begin voornamelijk daar over, maar zo de dag vorderde kwamen er ook andere onderwerpen aan de oppervlakte. Anton die met tijd en wijle in een andere wereld is als ik, vond het wel heel gezellig dat ik een dag zo rond hem was.

Hij vertelde iedereen glunderend dat ik van de krant was en hij beroemd zou worden.

Op die manier had hij gelijk een gesprekje met andere bewoners en verplegend personeel.

Anton kan enthousiast vertellen over zaken van de boerderij, over de bestuurlijke dingen die daar ook bij komen kijken en over zijn vrouw en dochters.

Hij is af en toe hun namen even kwijt, maar dan opeens vindt hij ze weer en dan gingen zijn ogen glinsteren.

Anton werd verdrietig toen hij vertelde dat hij zijn vrouw een poosje niet had kunnen zien, hij wist niet goed meer waarom, toen ik vertelde dat dit van corona kwam, keek hij me aan met een blik die verraadde dat hij niet snapte wat dat inhield. Hij veerde weer op toen ik vertelde dat die middag om 15:00 uur zijn vrouw zou komen.

Tijdsbesef is lastig want hij stond op en ging met zijn rollator aan de wandel op zoek naar de buitendeur want zijn vrouw kwam immers. Dat dit nog een dik uur zou duren was lastig te bevatten, maar even samen buiten zitten op de patio, in het zonnetje was ook gezellig en leverde wederom een fijn gesprek op tussen ons.




Met tijd en wijle zat Anton even in zijn eigen wereld, staarde voor zich uit en zijn gezicht liet dan verschillende emoties zien.

Om dan soms ineens weer te gaan vertellen over zaken die hem op dat moment bezig hielden, dat die zaken eigenlijk al in een ver verleden zich hadden afgespeeld was voor Anton niet relevant.

Maar maakte de gesprekken niet minder waardevol.

Van deze dag met Anton heb ik prachtige foto`s kunnen maken, die heel waardevol zijn voor de familie.

Zijn vrouw is immers niet meer 24 uur samen met Anton, (dit is wel 58 jaar zo geweest) ze zijn niet meer in elkaars gezelschap, ze komt iedere middag op bezoek, maar dat is heel anders als samen thuis zijn.

Samen koffie drinken, samen eten, samen praten over dingen die in de krant staan.

Anton mocht met zijn vrouw naar het restaurant van het verpleeghuis om daar samen een kopje koffie te drinken, maar ja daar zaten nog veel meer mensen met hun familie of bezoek.

Samen wordt een andere dimensie, samen is tussen andere mensen,



samen is nieh mih soas thuus.









331 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven