Een sticker krijgen….

Toen ik in mijn burn-out zat kwam ik bij een psycholoog, op een gegeven moment zat mijn hoofd zo vol, dat ik vroeg zijn daar geen pillen voor.

Ze vroeg aan welke medicatie ik dacht, ik dacht aan antidepressiva want ja dat zou wel helpen dacht ik.

Ze antwoorde, ik denk meer aan medicatie voor ADHD.


Ik heb haar heel verwonderd aangekeken en gevraagd; denk je dat ik dat heb?

Ik had daar nog nooit een seconde over nagedacht, terwijl mijn omgeving, bleek later, al jaren dacht/vermoede dat ik dit had.

En men dacht ook dat ik dat zelf ook al wel doorhad en wist.

De psycholoog vertelde, dat daar een test voor was en dat ik daar hoog op scoorde.

Ze gaf me info mee om te lezen en jeemie wat vielen er een berg puzzelstukjes op zijn plaats zeg.

ECHT ik vond het heel bijzonder.


Ik heb een sticker, en ik ben daar heel blij mee !


Het verklaart voor mij een hoop, die drukte in mijn hoofd hoort ergens bij, daar hoef ik niet altijd wat mee te doen, dat wordt soms ook gewoon minder of gaat weg.

Ik kan er soms zelf wat aan doen, zonder al te veel moeite.

En dat ik regelmatig heel erg moe thuis kwam van bijv. een etentje in een restaurant kon ik nu ook veel beter plaatsen.

Alle geluiden/gesprekken (ook van de tafeltjes rondom mij) komen bij mij binnen als hoofdzaak, dus die willen allemaal aandacht. Mijn hoofd gaat daar als een malle mee aan de gang, en dan wil ik eigenlijk alleen luisteren/praten met mijn tafelgenoten.

Je kan je voorstellen dat dat heel veel energie kost.


De medicatie die de psycholoog voorstelde is voor mij een verademing, echt!

Er zijn nu hoofd- en bijzaken, en mijn hoofd hoeft niet meer volle bak te gaan draaien bij een etentje, want nu komen de gesprekken van de tafeltjes rondom mij, gewoon achter de deur niet belangrijk.

Ik leg het altijd zo uit aan mensen hoe het in mijn hoofd eraan toe gaat, je hebt een overloop waar allerlei deuren op uit komen.

Mijn hoofd is de overloop en die wil als een malle alle hoofdzaken achter de goeie deuren stoppen.

Maar deze deuren zijn nooit dicht, altijd op een kier, dus als er iets achter is gestopt kan het ook ineens weer op de overloop liggen.

Als de overloopt te vol ligt, rollen er dingen over de trap naar beneden, dan probeer ik dat weer terug te halen, dat is dan mijn lichamelijke onrust, het niet stil kunnen zitten, het heel vaak zitten wiebelen met mijn been, het heel druk en veel praten.


Ik kan soms niet benoemen welke hoofdzaken waar liggen, en/of ze achter een deur zitten of gezeten hebben of over de trap naar beneden rollen.

De medicatie die ik af en toe slik helpt mij, om op de overloop wat orde en netheid te krijgen.

En dat is fijn !


Ik hoef de medicatie niet elke dag te slikken, ik voel heel goed wanneer het werkt, ik weet nu wanneer ik het nodig heb, wanneer het minder gaat werken en wanneer het uitgewerkt is.

Ondertussen heb ik ook dingen gevonden waar ik ook orde, netheid en rust van op de overloop krijg.

Fotograferen is er daar eentje van.

Als ik onrustig ben en ik ga met mijn camera op pad, dan word ik daar rustig van, dan komt er orde op de chaotische overloop, dan kan ik soms rustig de trap aflopen en iets wat al beneden ligt weer rustig mee terug naar boven nemen en achter een deur stoppen.

Dat ik dan lekker buiten ben, dat ik mooie beelden schiet, dat ik soms hele mooie gesprekken heb onderweg is echt een kado dan.








152 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven