Mensen zeiden vaak.....

jij moet wat meer gaan doen met je foto`s, jij kan wel voor jezelf beginnen, zulke mooie foto`s maak je.

Ik dacht dan altijd, nou dat valt reuze mee, er zijn zoveel fotografen die mooie foto`s maken, wie zit er nu te wachten op mij.

Dat ik zo dacht kwam omdat ik weinig eigenwaarde had, ik had heel weinig zelfvertrouwen.

Ik cijferde mezelf vaak weg, en zorgde altijd eerst voor anderen en op het laatste, als er nog wat tijd over was, voor mezelf. Maar vaak was die tijd dan al op.


Een burn-out zorgde ervoor dat ik ging luisteren naar wat mijn lichaam al jaren aan het vertellen was. Ik moest eerst een poos op de bodem van de put zitten om te ontdekken dat ik er ook weer uit kon klimmen, de ladder stond er, maar ik ging regelmatig een treetje terug in plaats van omhoog, maar ook dat hoort erbij.

Dat kon ik pas jaren later beseffen en beredeneren.

Ik moest het anders gaan doen, want in die put zitten wil ik NOOIT meer.

Het was er donker, kil en koud.

En als ik iets niet wil is het kou lijden in het donker.


Met hulp van mijn man, een psycholoog en mezelf kon ik via de ladder uit de put klimmen, het licht tegemoet, de warmte tegemoet.

Maar hoe krijg je meer zelfvertrouwen?

Wat de psycholoog vertelde in de praktijk brengen, ze had echt praktische voorbeelden die me enorm geholpen hebben. Ook een schrift met bepaalde tekeningen, van hoe dingen in elkaar steken, en wat ik daar dan mee kon doen hebben me enorm geholpen. Bijvoorbeeld familielijnen, of hoe emoties kunnen werken en wat ik daar dan van kan gebruiken.

De steun en support van mijn man hebben mij zeer zeker enorm geholpen, hij heeft echt wel honderd duizend keer dingen tegen me gezegd die dan eindelijk wel een keer indalen en die je dan gaat geloven. Dingen als; dat ik het waard ben, of dat ik goed ben zoals ik ben.

En liefde, heel veel liefde van hem.


Jaren later ben ik erachter gekomen waarom ik reageerde op bepaalde situaties zoals ik reageerde. En geloof me dat waren niet altijd rustige en kalme reacties.

Maar dat inzicht kwam hard binnen, ik was er best even door van slag, maar het leerde me ook dat ik mijn reactie kan veranderen. Dat ik mijn emoties bij sommige situaties anders in kan zetten. En nog steeds leer ik hiermee omgaan.

Ik kreeg een spreuk van iemand die heel goed past,

Niet wat je wordt aangedaan

Doet je op- of onder gaan

Het is jouw wijze van ernaar kijken

Die ons doet verarmen of verrijken


Maar meer zelfvertrouwen voelt zoveel beter.

Ik kan nu in mijn kracht gaan staan.

Ik pak dingen op, ik krijg kansen, en soms ben ik zenuwachtig en vind ik bepaalde dingen reuze spannend, maar ik doe het !

Er gebeuren dingen waarvan ik niet heb durven dromen.

En als ik dan twijfel en het duiveltje komt weer naar boven, die me dan richting de put wil trekken, dan pak ik mijn schrift, blader erin en zie weer de tekeningen of de teksten van de psycholoog. Of ik deel mijn angsten en onzekerheden met mijn man en zegt hij nogmaals bepaalde dingen zodat ik denk, ja zo ist.


En toen kwam het punt dat ik genoeg zelfvertrouwen had, dat ik wel voor mezelf wilde en durfde te beginnen, ik kan en durf nu hardop te zeggen; ik ben FOTOGRAAF.

En dat voelt lekker !



321 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven